Yalnızlık

(Verse 1) Karanlığa gömülü bir şehir, soğuk ve sessiz sokaklar, Yalnız bir adam yürüyor, boğulmuş düşüncelere. Geçmişe dönüyor bakışları, anılar bir bir canlanıyor, Bir sevginin hikayesi, hüzünle dolu bir son. (Nakarat) Yalnızlık çökmüş kalbine, bir ağırlık gibi oturmuş, Nefes almakta zorlanıyor, boğuluyor sanki karanlıkta. Arıyor bir umut ışığı, bir çıkış yolu, Ama her yer karanlık, her yer sessiz. (Verse 2) Hatırlıyor o güzel günleri, birlikte güldükleri, eğlendikleri zamanları, Ama şimdi her şey bitmiş, her şey geçmişte kalmış, Geriye sadece anılar ve hüzünler kalmış. (Nakarat) Yalnızlık çökmüş kalbine, bir ağırlık gibi oturmuş, Nefes almakta zorlanıyor, boğuluyor sanki karanlıkta. Arıyor bir umut ışığı, bir çıkış yolu, Ama her yer karanlık, her yer sessiz. (Köprü) Bir ses duyuyor uzaklarda, sanki bir fısıltı gibi, Yaklaşıyor sesin geldiği yöne, belki de bir umut ışığıdır bu. (Nakarat) Yalnızlık çökmüş kalbine, bir ağırlık gibi oturmuş, Nefes almakta zorlanıyor, boğuluyor sanki karanlıkta. Arıyor bir umut ışığı, bir çıkış yolu, Ama her yer karanlık, her yer sessiz. (Outro) Umut ışığı söner, sessizlik geri döner, Yalnız adam yine yalnız kalır karanlığın içinde. Belki bir gün biter bu yalnızlık, belki bir gün bulur sevgiyi,