Adam Asnyk - Kamień

Ja tyl­ko je­stem ka­mie­niem I jako nie­mow­lę tu, Ob­ję­ty mat­ki ra­mie­niem, Ci­che­go uży­wam snu. Le­d­wie świt du­cha pół­sen­ny Mnie z łona mar­two­ści zwie I w mo­jej pier­si ka­mien­nej Po­czu­ciem ist­nie­nia tchnie. Jesz­czem zwią­za­ny łań­cu­chem W sze­re­gu bez­wied­nych brył Z ogól­nym na­tu­ry du­chem, Z ko­leb­ką bez­wied­nych sił. Jed­nak prze­czu­wam po­wo­li, Że za­cznie pierś moja bić, I ma­rzę o ludz­kiej doli, Chcę ko­chać, cier­pieć i żyć! I wie­rzę, iż ten, co kru­szy Dziś moję po­wło­kę, grom Otwo­rzy dla mo­jej du­szy Wspa­nial­szy cie­le­sny dom. I wi­tam z dresz­czem roz­ko­szy Każ­dy za­da­ny mi gwałt - W nisz­cze­niu, co mnie roz­pro­szy, Zga­du­jąc przy­szło­ści kształt. Tam, gdzie się bo­leść za­czy­na, Bez­wied­nej mar­two­ści kres! A nad nią bo­ska kra­ina, Gdzie mi­łość wy­kwi­ta z łez. Przez wszyst­kie śmier­ci ogni­wa Po­stę­pu cią­gnie się nić - Ból sa­mo­wie­dzę zdo­by­wa: Chcę cier­pieć, ko­chać i żyć! Przez wszyst­kie śmier­ci ogni­wa Po­stę­pu cią­gnie się nić - Ból sa­mo­wie­dzę zdo­by­wa: Chcę cier­pieć, ko­chać i żyć! [bridge] [End]