azrail

Gözlerim karanlığa gömülmüş, ruhum çaresizce yanıyor, Ölümün soğuk nefesi sırtımda, içimdeki ateş sönüyor. Kokainin lanetiyle boğuşurken, bedenim çaresiz, Buralarda var olacağım, ölene kadar, umutsuzca, delicesine. Gölgelerin içinde Azrail sessizce bekliyor, Karanlık koridorlarda adımlarını yaklaştırıyor. Bedenim, gel al beni diye yalvarıyor, çaresizce, derinden, Kurtar beni bu karanlık geceden, içimdeki fırtınadan. Bu lanetli dünyadan kurtulmak istiyorum, Kokainin zincirlerini kırmak, özgürlüğe ulaşmak istiyorum. Son bir umutla, son bir çığlıkla, Azrail, gel al beni, bu karanlık geceden kurtar beni, şimdi hemen, içten içe. Gökyüzünde yıldızlar sessizce parlıyor, Bir umut ışığı gibi, içimi aydınlatıyor. Belki bir gün özgür olurum, belki bir gün, Kokainin lanetiyle savaşır, yeniden doğarım yeniden. Güneşin doğuşuyla, umutlar yeşerir belki, Karanlığın içinden doğar aydınlık, inan bana. Azrail, kapımda beklerken sessizce, Umudumu asla yitirmem, özgürlüğe adım adım yaklaşırım, içten içe.