Dorośli nie kochają

Oczy głębokie, usta szerokie, w głowie mały świat. Uczucia blade, wciąż ukrywane, by ich nie zaznał świat. Pogodne myśli, co w nich się ziści, nie wiadomo nawet. Prośby cierpliwe, nieustępliwe, on nie da za wygraną. On jest jak liść na wietrze. Każdego dnia on chce więcej. On jest jak deszcz przy wietrze, każdego dnia on chce więcej. Sfora kolegów już go oblega, już od samego rana. Stoi na dworze w ciernistym mrozie. To nigdy nie przesada. Dla niego życie, to bal i picie, niekończąca się impreza. Miłość to gratka, piętnastolatka, dorośli nie kochają. On jest jak liść na wietrze. Każdego dnia on chce więcej. On jest jak deszcz przy wietrze, każdego dnia on chce więcej. Igra z miłością, chełbi nicością, czym ci tak imponuje. Rano wciąż serce, co trzeba więcej, on nie jest godny ciebie. Mimo że szlochasz to i tak kochasz, ma w sobie coś takiego. Co ciągnie z gratki te nastolatki, nikt nie wie co takiego. On jest jak liść na wietrze. Każdego dnia on chce więcej. On jest jak deszcz przy wietrze, każdego dnia on chce więcej.