Maabed

Sizin hiç mabediniz yıkıldı mı? Benim yıkıldı. Sizin hiç kanatlarınız koparıldı mı? Metrelerce yüksekten yeryüzüne çakıldınız mı hiç? Ben çakıldım. Gelin size hikayemi en başından anlatayım. Hiç bitmesini istemediğim bir gecenin sonunda, Sabaha karşıydı. Hava ne soğuk ne sıcaktı, Gün ne zifiri karanlık ne de aydınlık. Her şey bir birine girmiş, bir olmuştu. İnsanın iç dünyasında dengesini bulmuş gibi, Ama eksik, yarım kalmış yetim bir çocuğun duygularıydı yaşadığım. Hayalini kurduğun şeyin sadece bir hayal olarak kalacağını bilmek, Ne üzücü. Bir insan ne kadar sevebilirse, O kadar sevmek isterdim halbuki. Bu dünyada, yollar hep dolambaçlı, Kalpler hep yaralı, umutlar hep kırık. Yine de, gökyüzüne bakıp yıldızları saymak, Geceye inat, yeni bir güne doğmak var. Her düşüşte, yeniden kalkmak, Her kayıpta, yeniden bulmak kendini. Bir çocuğun gözyaşında, Bir annenin ninnisinde bulmak hayatı. Biz olmak için daha kaç kez gelmeliyiz dünyaya, Dünya daha kaç kez dönmeli güneşin etrafında, Ve kırlangıçlar geri dönmek zorunda mı, Doğduğu yere tekrar tekrar?