damla

Ben Damla Yok insan değilim İnsanlar kadar da değerli miyim? Benim damla Bazen bir ismim Bazen bir cismin İsim olmadan Zaman dolmadan Sudan oluştum arada Benim damla sudan Karadan yaradan Çıkamıyorum havaya Düşüyorum sonsuza Kayıyorum havadan Sonra buluyorum bir vücut Çıkamıyorum ondan Duvarları ne kadar zorlasam da Şeffaflığa batırsam da hançerimi Çıkamıyorum oradan Çıkamıyorum Damla’dan Benim Damla Hem kendimin içindeyim Hem dışarıda Ama çizgide olsa arada Çıkamıyorum sonsuz fezaya Benim ben! Damla Genelde sudan çekerim Yer gök fark etmez çirkin güzel giderim Kaçamam oradan şuradan buradan bilirim Benim damla bazen ayakta suda havada Şimdi oldum bir damla Düştüm havadan Kondun bir vücuda Âdemoğlundan bir dilber uykuda Gezdim gördüm orada Saflık nedir, Güzellik nedir? Sendeki de güzellik midir? Baktım sonra her anına Damla onun her anında Kaçmak istedim utandım orada Dilber kalktı baktı bana aynada Ama silmeye kıyamadı o anda Bana baktı baktı baktı Dediki Dilber bana Sakın korkma Bende mahpusum bu odada Kaçamıyorum sonsuza Özgürlük nedir bende bilirim Ama zamansız uyarım bu kurala Bazen havada bazen karada Mahpus olmuşum bu zindanda Sakın benden korkma Çünkü benim adımda ‘Damla’