anefoinaroignaoignvoai

Kot Pchlarz i Żytnia Wódka W mrocznej piwnicy, gdzie kurz gęsty lata, Mieszka kocur Pchlarz, chytry watażka. Ma futro bure, ogon niczym szczotka, A w oczach błyszczy spryt i nutka szaleństwa. Pchlarz nie jest zwykłym kotem, on ma słabość jedną, Do wódki żytniej, mocnej i pędzącej. Gdy księżyc w pełni na niebie świeci, Pchlarz z piwnicy po cichu się skrada. Do sklepu osiedlowego chyłkiem podkrada, I butelkę żytniej z półki wykrada. Na dachu kamienicy, w blasku księżyca, Pchlarz delektuje się trunkiem niczym król. Wódka rozgrzewa jego futerko bure, A w kocim łbie myśli szalone krążą. Pchlarz śpiewa piosenki i opowiada historie, O myszach chytrych i o kocich harcach. Gdy butelka pusta, Pchlarz mruży swe ślepia, I zapada w sen, niczym suseł słodki. A rano, gdy słońce wstaje nad miastem, Pchlarz z dachu schodzi, z uśmiechem na pysku. Więc jeśli nocą usłyszysz śpiew i śmiech, To wiedz, że to Pchlarz, kot pchlarz, Który żytnią wódkę uwielbia pić, I na dachu kamienicy swe harce urządza.