Ciężkie Chwile

Czym jesteś w świetle znaków W ciosach piorunów Pomiędzy stalą zdrętwiałych źrenic Z sercem większym niż ziemia Gdy czaszka dla lęku za mała Właśnie kończysz mówić Oplot spojrzeń szumią drzewa Odsłoniłeś gwiazdy jak biel piany Wykołysane ciała szelestem morza W pełnię i dojrzałość Ręce jak struny jak sztuce na stole Gotowe wznieść się do głębi ciała A świat popielał ogniem Po brzegi spełniony mrokiem Dusza zakrzyczała długo, ostro, chropowato Bo wiemy że jest niebo jak ogród Obłoki niebieskie zamiast kwiatów A my którzy byliśmy martwi Mamy serce większe niż ziemia.