Przemowa Fornala

(zwrotka 1) Na paryskiej arenie, pod niebem gwiazd, Polska drużyna walczyła o awans. Przeciwnik z USA, mocny jak stal, Lecz polski duch walki w nas zawsze trwał. (refren) Dawać ku*wa, napie*dalamy się z nimi, Gdy Fornal przemówił, zaczęły się czyny. Od osiemnastu do dwudziestu, wrócił nasz blask, Polska do finału, to jest nasz czas! (zwrotka 2) Set za setem, emocje w zenicie, Walka do końca, siatkówki odbicie. Na boisku wojownicy, serca w ogniu grają, Każdy punkt na wagę złota, nie odpuszczają. (refren) Dawać ku*wa, napie*dalamy się z nimi, Gdy Fornal przemówił, zaczęły się czyny. Od osiemnastu do dwudziestu, wrócił nasz blask, Polska do finału, to jest nasz czas! (bridge) Tomasz Fornal, nasz lider, zagrzewał nas do walki, Prostymi słowami, jak mieczem, przeciął ten stan. W tej chwili, gdy padły te słowa, Zmienił się los, nasza siła była gotowa. (zwrotka 3) Walka do końca, trzy sety na szali, Polska drużyna, wszyscy się chwalili. Zwycięstwo wywalczone, w trudzie i w bólu, Awans do finału, to nasz wspólny cel. (refren) Dawać ku*wa, napie*dalamy się z nimi, Gdy Fornal przemówił, zaczęły się czyny. Od osiemnastu do dwudziestu, wrócił nasz blask, Polska do finału, to jest nasz czas! (outro) Polska reprezentacja, dumna jak lew, W finałowej bitwie, pójdziemy po chwałę. Pamiętajcie te słowa, gdy walka nas czeka, Zwycięstwo to nasz cel, siła niech nas prowadzi. [end] (outro) Polska reprezentacja, dumna jak lew, W finałowej bitwie, pójdziemy po chwałę. Pamiętajcie te słowa, gdy walka nas czeka, Zwycięstwo to nasz cel, siła niech nas prowadzi wielka! [end]