Χρονικόν Μορέως

Θέλω να σε αφηγηθώ αφήγησιν μεγάλην κι αν θέλης να με ακροαστής, ολπίζω να σ αρέση. Όταν το έτος ήτονε, από κτίσεως κόσμου, εξάκις χιλιάδες δε κ εξάκις εκατοντάδες και δώδεκα ενιαυτούς, τόσον και ουχί πλέον, διά συνεργίας και προθυμίας, μόχθου πολλού και κόπου του μακαρίου εκεινού φρε Πιέρου ερημίτου, όστις απήλθε στην Συρίαν, να έχη προσκυνήσει έσω εις τα Ιεροσόλυμα, εις του Χριστού τον τάφο. Κι ως ηύρε τους χριστιανούς, ομοίως τον πατριάρχην, οίτινες εδουλεύασιν εκεί τον άγιον τάφον, το πώς τους ατιμώνασιν το αβάφτιστον το έθνος, εκείνοι οι Σαρεκηνοί όπου τον αφεντεύαν όταν ελειτούργα κ ύψωνεν τα άγια ο πατριάρχης, με δύναμης τα άρπαζαν κ᾿ ερριχτασι τα κάτω, κι αν ήτον τόσα απότολμος να τους αντιμιλήση, ευτύς χάμω τον έρριπταν, πολλά τον τιμωρούσαν. Ιδόντας τούτο ο άγιος εκείνος ο ερημίτης, μεγάλως εβαρέθηκεν, έκλαψεν ελυπήθην,