Oben im Norden (Plattdeutsch Version)

*Verse 1* An de Küst' dor bläuht de Himmel, In de Mörn' de Sonn' geiht up. An de Weiden, grün un schimmel, Stiht de Ko un rüert 't Sup. Büün de Bäumen, lütt Brücken, Wellen plätschert ganz leev sacht, In de Ferne de Fischer mit de Netten, Hüt' sünd wi all fröhlich lacht. *Pre-Chorus* Dor is keen Hast, dor is keen Eil, De Tied kümmt langsam, doch heilsam, Mit Fründlichkeit, all' dor sitt ans Egg, Un wat we hebbt, dat deelt wi gern. *Refrain* Leben up'n Land, dat is so fein, Wo de Winden singen, wo de Möwen schreit. Dörfer sin so kleen, doch so heel groot, He bin ik to Huus, dat is min Nord. *Verse 2* De ole Mühl' mit de Räd, Klappert still un' maakt sien Gang. In de Scheun', dor lukt dat Heu, Un de Lüüd, se schnackt lang. Kinner lopen barfuß in de Gassen, Spielen Fang mit’n Hund to glick, Un de Ollen op de Bänk, Vertellt von früher, Stück för Stück. *Pre-Chorus* De Fährmann singt sien ole Lied, De Hühner scharret in de Sand, Un de Bäcker bring den Düft vun Bröd, Dor kiek, dat is uns Heimatland. *Refrain* Leben up'n Land, dat is so fein, Wo de Winden singen, wo de Möwen schreit. Dörfer sin so kleen, doch so heel groot, He bin ik to Huus, dat is min Nord. *Bridge* As de Nacht kümmt, ward't ganz still, De Sterne funkelt in de Nacht. De Mond, he schien so heel, so klar, Un de Seeklang läd mi to Schlaap. De Lüchters geiht ut, de Kinner so schnee, De Storm he wüht un de Wiehn, he speelt. In de Ferne een Eule rüpt, De Natur, se schlüppt in'n Ruht. *Verse 3* Op de Maarkt, dor gifft's frische Söben, Gröönkohl, Kassler, Pinkel, wat för'n Fest! Bi de Fischbüd', dat Wasser troppt, Un de Maten lopt dor los un fest. De Kirchglocken klingelt üm twölf, Folk kümmt tau, wi schnackt un lacht. Op de Dörpenfest, dor sünd wi bunt, Mit Musik, mit Tanz, un wat as snackt. *Pre-Chorus* De Harmonika klingt dor lütt to'n Danzen, De Lüüd, se singen mit' un lachen, De Tied, se vergeet, as wi danzen, An de lütten Stroot mit de lütt'n Bogen. *Refrain* Leben up'n Land, dat is so fein, Wo de Winden singen, wo de Möwen schreit. Dörfer sin so kleen, doch so heel groot, He bin ik to Huus, dat is min Nord. *Outro* Un as de Dag to Ende geiht, Un de Lücht ward langsam matt, Dor weet ik, dat ik hier to Huus bün, He in'n Norden, mit dat grooten Hart. Mit de Frünnen bi de Kark, Un de Sterne hell an'n Klark, Dat is min Platz, dat is min Sted, Dat Landleben, so hehrlich un red.