รักริมสายน้ำ

ยามเช้าตรู่ แสงตะวันส่องฟ้า คู่สามีภรรยา สุขสันต์รำรา จูงมือกันไป หาปลาริมน้ำ หวังว่าวันนี้ ปลาจะเต็มเข่ง (Chorus) สายเบ็ดเหวี่ยง ลงสู่สายน้ำ ใจจดใจจ่อ รอปลาว่ายมา แต่รอแล้วรอเล่า ปลาก็ไม่กินเหยื่อ ภรรยาเริ่มเบื่อ หนาวเหน็บเข้าใจ (Verse 2) ทันใดนั้น ปลากัดเบ็ด สามีรีบดึง เต็มแรงด้วยใจ ปลากระเสือกกระสน ดิ้นรนสุดแรง ภรรยาเห็นแล้ว น้ำตาคลอเบ้า (Chorus) "หยุดเถอะ" ภรรยา ร้องไห้ขอร้อง "ปลามันเจ็บปวด ปล่อยมันไปเถอะ" สามีโกรธจัด ตะคอกภรรยา "อย่ามาขัดขวาง เดี๋ยวจะตีให้!" (Bridge) ภรรยาน้ำตาไหล รู้สึกโศกเศร้า สามีใจร้าย ไม่เห็นอกเห็นใจ ปลาตัวเล็ก ๆ ไร้เดียงสา ทำไมต้องทรมาน เบียดเบียนมัน (Chorus) "หยุดเถอะ" ภรรยา ร้องไห้ขอร้อง "ปลามันเจ็บปวด ปล่อยมันไปเถอะ" สามีโกรธจัด ตะคอกภรรยา "อย่ามาขัดขวาง เดี๋ยวจะตีให้!" (Outro) ภรรยาเสียใจ วิ่งหนีไปร้องไห้ สามีนั่งมองปลา รู้สึกผิดหวัง คิดทบทวนการกระทำ รู้สึกละอาย บทเรียนราคาแพง จดจำไว้ชั่วชีวิต