Sonet A

Twój czas, rykiem trąby archanioł przywołał, jakby mocą tysiąca grzmotów. Kopyta, tętnią mórz perłami, łzy błękitne i trzepot skrzydeł kolibra. Spojrzałaś przed siebie, jeździec jego łuk napięty i koń ze srebra. Pędzi nad horyzontem szczęścia, kobiercami kwiatów. Cięciwa, błogosławieństwami o świcie niech zakwitnie. Grot, falami niebieskiego blasku, tego co ducha wzrostem. Przeszyta, o przechodniach pamięć twoja, smutnych i najcichszych Bogiem. Kamień, diament jak kropla mleka, krzyż, którym wystrugasz zmartwychwstanie. Bliższe serce komnatom niebieskim, echem harfy wezbrało. Skrzydła ciszy i stłumionego westchnienia, unosi powiew Boga miłosny. Od niebios już znaki, a oczy ślepe na sąd ogniem, zabrało. Miedzy światem a niebem, głowę kładziesz, na poduszce z odłamków lustra. Od brzegu trwogi odpływasz, ofiarnych kaplic, olejku zapach żałosny. Myśli nieważne dla gawiedzi, w przestrzeni tupotem, gwiezdnego plastra.