Westerplatte

Kie­dy się wy­peł­ni­ły dni i przy­szło zgi­nąć la­tem, pro­sto do nie­ba czwór­ka­mi szli żoł­nie­rze z We­ster­plat­te. (A lato było pięk­ne tego roku). I tak śpie­wa­li: Ach, to nic, że tak bo­la­ły rany, bo jak­że słod­ko te­raz iść na te nie­biań­skie po­la­ny. (A na zie­mi tego roku było tyle wrzo­su na bu­kie­ty.) W Gdań­sku sta­li­śmy tak jak mur, gwiż­dżąc na szwab­ską ar­ma­tę, te­raz wzno­si­my się wśród chmur, żoł­nie­rze z We­ster­plat­te. I ci, co do­bry mają wzrok i słuch, sły­sze­li pono, jak dud­nił w chmu­rach rów­ny krok Mor­skie­go Ba­ta­lio­nu. I śpiew sły­sza­no taki: — By sło­necz­ny czas wy­zy­skać, bę­dzie­my grzać się w cie­płe dni na raj­skich wrzo­so­wi­skach. Lecz gdy wiatr zim­ny bę­dzie dął i smu­tek krą­żył świa­tem, w śro­dek War­sza­wy spły­nie­my w dół, żoł­nie­rze z We­ster­plat­te. Kie­dy się wy­peł­ni­ły dni i przy­szło zgi­nąć la­tem, pro­sto do nie­ba czwór­ka­mi szli żoł­nie­rze z We­ster­plat­te. (A lato było pięk­ne tego roku). I tak śpie­wa­li: Ach, to nic, że tak bo­la­ły rany, bo jak­że słod­ko te­raz iść na te nie­biań­skie po­la­ny. (A na zie­mi tego roku było tyle wrzo­su na bu­kie­ty.) W Gdań­sku sta­li­śmy tak jak mur, gwiż­dżąc na szwab­ską ar­ma­tę, te­raz wzno­si­my się wśród chmur, żoł­nie­rze z We­ster­plat­te. I ci, co do­bry mają wzrok i słuch, sły­sze­li pono, jak dud­nił w chmu­rach rów­ny krok Mor­skie­go Ba­ta­lio­nu. I śpiew sły­sza­no taki: — By sło­necz­ny czas wy­zy­skać, bę­dzie­my grzać się w cie­płe dni na raj­skich wrzo­so­wi­skach. Lecz gdy wiatr zim­ny bę­dzie dął i smu­tek krą­żył świa­tem, w śro­dek War­sza­wy spły­nie­my w dół, żoł­nie­rze z We­ster­plat­te.