Bilmukâbele

Yazdığın mektubunu defalarca okudum Özlemin ateşinde demledim ağır ağır Birden tutuştu mazi boşaldı zembereği Uykularım bölündü yıkıldı düş direği Demişsin: “Çok özledim; burda renklerin sağır.” Küskün gökkuşağını yüreğime dokudum Kirpiklerinden düşen her yağmur mübadele Demişsin: “Yara derin...” bil ki bilmukabele Uzun uzun yazmışsın iki nefes almadan Kâh kalemin titremiş kâh kelamın büzülmüş Üstünde kokun saklı sanki geçtin yanımdan Sensiz “seninle” oldum yanarken mağrur şamdan İçim öyle tarumar içim öyle üzülmüş Gözlerim kapanmakta uykulara dalmadan Düşler bağbozumunda zemherî mücadele Demişsin: “Yara derin...” bil ki bilmukabele Göçebe gözlerinde aşkın hazan hicrânı Kağıda düşen ağıt ayrılığın busesi Çoğaldı sessiz harfler yokluğun deryasında Çırpındıkça boğuldum acıların yasında Güneş söner tenimde kimse duymaz bu sesi Başka baharda pişer canlanırken her ânı Muştusuz o mektubun ömre hazin belbele Demişsin: “Yara derin...” bil ki bilmukabele Sözyaşların dökülmüş safran rengi yaprağa Nakış nakış işlenmiş hüzünbaz her kelime Okudukça ağladım cana behrem büküldü Penceremin önünde çiçeklerim döküldü Ansızın duruverdi yüreğim lime lime Sanki yaşarken girdim dipsiz kara toprağa Hani ölüm de olsa gidecektik el ele Demişsin:”Yara derin...” bil ki bilmukabele