Kayıp

benim için zordu başlamak sevgimi kalbinden saklamak bi anda kendimi toplamak başımı omzuna yaslamak korkuyorum, ya yeniden nefret edersem alışmışken sensizliğe, yeniden sana dönersem anıların bile tek tük kafamdayken içtiğim şişeye seni söylersem gördüm seni değildin uzak yakında değil kalbimden ırak nefsin nefsime ne kadar yakın kalbin kalbime en büyük sunak ihanetini bile bir gün affederim sen gidersen arkandan gelirim hatalıyım doğru ve affet beni seviyorum seni, ruhum sana deli benim için zordu başlamak sevgimi kalbinden saklamak bi anda kendimi toplamak başımı omzuna yaslamak tam alıştım ve seni kaybettim üzgünüm bu sefer sen kaybettin her gece pişmanlıkla çalsam kapını mantığım der bu sefer hak ettin gözlerimde kalmadı tek bir yaş koysalarda önüme güzel bir aş küstüm adınla açılmayan ağzıma bağladım kalbime kocaman bir taş detaylarında kaybolmuştum sensizlikle savrulmuştum hatıralarla kavrulmuştum sen gidince ben mahvolmuştum