İman ve Küfrün Hikâyesi

Bir vakit iki yolcu, düştü yola, Biri karanlıkta, diğeri nurla. Hodbin olan, gördü her şeyi kara, Hudâbin olan, buldu huzuru orada. Karanlıkta kalan, gördü zulmeti, Her yerde acı, her yerde eziyet. Sarhoşlukla kaçtı, bulamadı rahatı, Vicdanı azapta, kalbi hep karardı. Hudâbin olan ise, gördü şenliği, Her yerde neşe, her yerde sevinci. Dostlar ve akrabalar, hep yanında, Şükürle doldu, huzur buldu ruhunda. İmanla gelen saadet, kalpte bir nur, Her zorlukta sabır, her an huzur. Küfürle gelen karanlık, kalpte bir zulmet, Her an azap, her an dehşet. Ey nefsim, bil ki iman, bir cennet tohumu, Küfür ise cehennem, bir zakkumun kokusu. Selamet ve emniyet, yalnız İslam’da, Şükürler olsun Allah’a, bu yolda Öyleyse her an, şükürle demeliyiz, Dinin kemaliyle, huzura ermeyiz. Elhamdülillah, İslam'da buluruz, Kalplerimize huzur, imanla dolarız. Demek iman, bir manevî tûba-i cennet çekirdeğini taşıyor, Küfür ise manevî bir zakkum-u cehennem tohumunu saklıyor. Selamet ve emniyet, yalnız İslâmiyet’te ve imanda Öyle ise biz elhamdulillahi ala külli hal demeliyiz daima .