W tamtej Warszawie

U gwary przedwojennej Warszawy słowo zabiorę, Ciąg dalszy w stylu gwar i rymów postaram się stworzyć. Pod gruzami tęsknoty i rozpaczy, to prawda, Ale niech rymy dźwięczą, jak w starych czasach swada. Na ulicach zawirowania i gonitwy codzienne, Gdzie bary mienią się blaskiem lampy na scenie. Mężczyźni w kapeluszach, panie w koronkowych sukniach, Walcują przez życie, nie zważając na trudności i szkodniki. Wśród szemrzących bram i tajemnych zaułków, Słychać gwar warszawski, jak dźwięk starych nutek słów. Chłopaki z 'Kamyków' grają na skrzypcach i klarnecie, Każdy dźwięk w duszy zostaje, jakby w złotym etui schowane. W kawiarniach przy kawie i piwie rozmowy trwają, O życiu, o miłości, o tym, co w sercach kłamstwem grają. Warszawskie akcenty, gwary barwne i szalone, Przedwojenny duch wciąż żyje, jakby w czasie zawieszone. Niech mrok i zgrzyty nie zaćmią tej historii, W Warszawie przedwojennej tkwi wiele tajemniczych historii. Pod gruzami wspomnień i bolesnych przeżyć, Warszawa wciąż bije sercem, niech gwary dźwięki zbudzą życie.