แม่

คนเอย เมื่อกำเนิดเกิดร่างเป็นตัวตน ใครที่ทน อุ้มท้องเจ้าเฝ้าดูแล ใครกันหนอ รู้พอรู้ผ่อนก่อนจะแย่ ก็คือแม่ ที่ระวังฟังเสียงร้องของลูกยา กายแม่เจ็บ แสนจะทุกข์ แต่สุขใน ทั้งหัวใจ คือรักเจ้า นั้นเท่าฟ้า เมื่อเจ้าเติบโต โผบินไป ในนภา คอยชะเง้อหา รู้ไหมใครเฝ้าห่วงใย เจ้าเน้น ใช้ชีวิต แต่ไม่เน้นมีชีวิต เหมือนจะปิด สวิทซ์ความเป็นคนของตนเอง ไม่รู้ถูก หรือว่าผิดไม่คิดเกรง ว่าตัวเก่ง สนองใจ ไปสุดทาง เมื่อเจ้าพลั้ง และพลาดไป กายใจสุดช้ำ กรรมหรือเวร โหมกระหน่ำพายุร้าย หมดแล้วหนอ ชีวิตเจ้า พังทลาย คนสุดท้าย ก็แม่เจ้าที่เฝ้ารอ ถึงดีเลว และร้ายแรงสักปานไหน เจ้ารู้ไหม แม่ไม่หวังอะไรในโลกนี้ เห็นเจ้ายิ้ม แม่ก็ยิ้ม สุขฤดี เวลาที่มี มันหมุนเร็ว ให้รู้ค่าและรู้คุณ