Ik ben bij je

[intro] De enige, enige vis onder het oppervlak kon niet goed zwemmen, toch probeerde zij het en bleef het maar proberen, wat moest ze anders. Ze was een zij. Het kartelrandje van watergolven kende ze niet. Dat wist ik, ik probeerde mee te denken. Ook hoe het moest zijn om geschubd te zijn. En niet goed te kunnen zwemmen. Het water is ook overal dik en oranje-achtig. Met roze blaadjes er op drijvend. En een paar groene. Soms is het zo dat tegenwind veel uitmaakt. Dan lijkt het alsof de lucht een duw geeft, misschien in de goede richting. Hij dacht erover na en voelde iets kriebelen in zijn broekzak. Het was het diertje dat hij er in had laten schuilen, hij was het vergeten. Het was wakker, het is een het, en giechelde zacht. Ja kom er maar uit, zei hij quasi bars. Het bleef zitten waar het zat. Hij drong niet aan. Soms is het beter geen tomaten te eten, daar krijg je dikke ogen van en daar ga je weer van huilen. Niet huilen, zei het diertje, ik ben bij je. Ik ben bij je. Ik ben bij je [whisper]