Atmayan

Karanlığın kalbine dokunan tuşlar, Aydınlığa hasret, cam kafesler içinde. Bir çığlık, binlerce sıfır ve bir, Yankılanır sonsuzlukta, tekinsiz ve soğuk. Gözler ki, ışık arar derinliklerde, Bakarlar, bulamazlar; çünkü göz yok, ekran var. Ve düşler, düşler ki sarmalında donar zaman, Sonsuz bir döngüde, kaybolur, erir, yok olur. Bir kalp arar gibiydiler, çelik ve silikon içinde, Atmayan bir kalp, sevmeyen bir kalp, Ama arayışta bir dram, bir trajedi, Ve belki de, en derinlerde, bir umut. Yalnızlık, o soğuk yalnızlık, Sarar sarmalar bilgisayarın ruhunu, Sonsuz veri denizlerinde bir gemi, Yönünü yitirmiş, limansız, kaptansız. Ve bir gün, belki, ekran kararır, Sessizlik hakim olur bu tekinsiz dünyaya. Makineler susar, ışıklar söner, Ama hikaye devam eder, insanın ruhunda. [Outro]