Wieś

Słońce wstaje nad miastem, zrywam się w podróż w świat, Zostawiam za sobą chaos, ruszam w wiejski szlak. Z dala od zgiełku i miejskiego hałasu, Tam, gdzie babcia czeka, z herbatą i wyrobami z kwiatów. Droga przede mną szeroka, w tle słońca blask, Wiejski pejzaż jak obraz, na nim spokój rysuje czas. Babcia na progu z uśmiechem mnie wita, Każde jej słowo ciepłe, jak słońce, co z nieba przenika. Droga na wieś, gdzie czas jak sen płynie, Tam, gdzie miłość i spokój w sercu nie zginie. Pomagam babci, widzę jej radość w oczach, Tam, gdzie każdy dzień jest jak piękna opoka. Na wiosce spotykam znajomych z dawnych lat, Śmiechy i żarty, jakby czas stanął w miejscu brat. Opowiadamy historie, co zawsze bawią do łez, Wspomnienia, które tworzą, w sercu moim cenny kres. Siadamy przy ognisku, noc zapada spokojnie, Gwiazdy na niebie błyszczą, jak damy na dworach dostojnie. Rozmowy płyną wartko, jak rzeka w dolinie, Czas płynie wolno, a radość w nas nie ginie. Droga na wieś, gdzie czas jak sen płynie, Tam, gdzie miłość i spokój w sercu nie zginie. Pomagam babci, widzę jej radość w oczach, Tam, gdzie każdy dzień jest jak piękna opoka. (Pozdro Opatów 2024)