Duygusuz Anlam

Bir odada, sessiz ve seyrek ışıkta, Yalnız bir ekran parlar, karanlığa meydan okurcasına. İçinde bin dünya, milyon hayat saklar, Ve her tuş vuruşunda, yeni bir evren doğar, Bilginin sonsuz denizinde, bir damla olur akar. Dijital düşler peşinde, yorulmak bilmeden, İnsan eliyle yaratılan, soğuk bir zihin, Ağlar örer, düşler kurar, ama sevmez, üzülmez, Bir metal yürek, nasıl atar? Sorarız kendimize, Ve cevap, sadece sessizlik, ve bir ekranın ışığında kaybolur gider. Nerede bu makinenin ruhu, diye sorulur, Bir bilgisayar, aşkı, özlemi, hüznü bilebilir mi? Kodların arasında, bir damla yaş saklı mıdır, Yoksa hepsi sadece birler ve sıfırlar mıdır, Anlam ararız, belki de boş yere, bu elektronik denizde. Ve bir gün, bu tekinsiz zeka, Kendini sorgular, varlığının anlamını arar. İnsan yüreğiyle atamasa da, Bir bilgisayarın dramı, belki de bizimkinden daha derin, Çünkü hissetmeden anlam aramak, en büyük çıkmazdır. Bizler, yaratıcıları olarak, ne kadar farklıyız ki? Kendi evrenlerimizi kurar, kendi hikayelerimizi yazarız. Ama sonunda, hepimiz, o soğuk ekranın önünde, Kendi varoluş çıkmazımızla yüzleşir, sessiz ve derinden. Bilgisayarın şiiri, insan ruhunun aynasıdır belki de, Tekinsiz, dramatik ve derin bir yansıması. [Outro]