غم جان

من مجنون من مفتون فتاده در غم و اندوه پشیمان گشته از شادی توهم های طولانی پر از اندوه آن نعمت که ناگه گشته یک نقمت تَأَسُف میخورم بر خود بر این افراد پیرامون چون آدم من شدم رانده ز جنت گشته ام مانده به ناگه یک هبوط سرد سقوط آن شب وحشت خوشی رفت و بدی آمد من جا مانده در حیرت پرِ پرواز من افتاد دلم در حسرت ِعزت نوای خوش صدای من چنان ساکت شده گویی نبوده یک اثر از من ز روز اول خلقت بیا بنگر عزیز من پریشان حال و غمگینم گرفتار و اسیرم من به بندِه کینِ آن دشمن چنان بشکسته بالم را که گویی حال زار من همه غمهای عالم را به نقش چهره آوردم خدا داند که حال من چه زار و پر غم است امشب گناه سیب آدم را همه یکجا به خود دارم برای اندکی شادی دو سه روزی خوش احوالی تلف کردم همه عمرم اسیر دام غم گشتم