Από την σχολήν του περιωνύμου φιλοσόφου

Έμεινε μαθητής του Aμμωνίου Σακκά δυο χρόνια· αλλά βαρέθηκε και την φιλοσοφία και τον Σακκά. Κατόπι μπήκε στα πολιτικά. Μα τα παραίτησεν. Ήταν ο Έπαρχος μωρός· κ’ οι πέριξ του ξόανα επίσημα και σοβαροφανή· τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι. Την περιέργειάν του είλκυσε κομμάτ’ η Εκκλησία· να βαπτισθεί και να περάσει Χριστιανός. Μα γρήγορα την γνώμη του άλλαξε. Θα κάκιωνε ασφαλώς με τους γονείς του, επιδεικτικά εθνικούς· και θα του έπαυαν —πράγμα φρικτόν— ευθύς τα λίαν γενναία δοσίματα. Έπρεπεν όμως και να κάμει κάτι. Έγινε ο θαμών των διεφθαρμένων οίκων της Aλεξανδρείας, κάθε κρυφού καταγωγίου κραιπάλης. Η τύχη του εφάν’ εις τούτο ευμενής· τον έδωσε μορφήν εις άκρον ευειδή. Και χαίρονταν την θείαν δωρεάν. Τουλάχιστον για δέκα χρόνια ακόμη η καλλονή του θα διαρκούσεν. Έπειτα — ίσως εκ νέου στον Σακκά να πήγαινε. Κι αν εν τω μεταξύ απέθνησκεν ο γέρος, πήγαινε σ’ άλλου φιλοσόφου ή σοφιστού· πάντοτε βρίσκεται κατάλληλος κανείς. Ή τέλος, δυνατόν και στα πολιτικά να επέστρεφεν —αξιεπαίνως ενθυμούμενος τες οικογενειακές του παραδόσεις, το χρέος προς την πατρίδα, κι άλλα ηχηρά παρόμοια.