142-เล่นกับจิต

[Instrumental Intro] [Verse] ฉันต้องเก้อ พร่ำเพ้อ เธอห่างเหิน ยัยหลงเพลิน ถะเหลถะไหล ไม่อยู่นิ่ง คิดซอกซอน ตะลอน สัญจรจริง ยามต้องอิง จิตป่วน ฉันซวนเซ เมื่อไหร่หนอ หยุดปลีก หลีกห่างฉัน เคียงคู่กัน ชิดใกล้ ไม่หันเห ฝืนจับจ้อง ยังพลั้ง รั้งรวนเร หลงโผ เผ อ่อนทรุด หลุดสบาย ทำไมเธอ จึงเป็น เช่นฉะนี้ ล้าเต็มที คุมยาก ลำบากหลาย แต่ฉันไม่ เลิกละ จะไว้ลาย ตราบวางวาย ตามรู้ บู๊กันไป เอากับจิต ฉันนำ พร่ำครวญคิด วิเคราะห์ติด พุทธธรรม คำสอนไว้ แบ่งเวลา ทวนทบ / สงบใจ ทำเรื่อยไป คงเข้าถึง ซึ่งว่างเบา [Instrumental Interlude] [Chorus] ขณะฉัน พยายาม เจริญสติ พบว่าจิต มักไม่นิ่ง ชิ่งหลีกหาย ไปอดีต อนาคต ห่างจากกาย บ้างแยบคาย ไม่ยอมกลับ จนเนินนาน [Chorus] จึงดึงให้ พิจารณา การเกิด-ดับ ลองจ้องจับ สภาวะธรรม ที่ปรากฎ รู้เวทนา สังขาร เห็นไตรลักษณ์ แล้วค่อยกลับ ทำความสงบ สลับไป [Instrumental Interlude] เมื่อไหร่หนอ จิตหยุดปลีก หลีกห่างฉัน เคียงคู่กัน ชิดใกล้ ไม่หันเห ฝืนจับจ้อง ยังพลั้ง รั้งรวนเร หลงโผ เผ อ่อนทรุด หลุดสบาย ทำไมเธอ จึงเป็น เช่นฉะนี้ ล้าเต็มที คุมยาก ลำบากหลาย แต่ฉันไม่ เลิกละ จะไว้ลาย ตราบวางวาย ตามรู้ บู๊กันไป เอากับจิต ฉันนำ พร่ำครวญคิด วิเคราะห์ติด พุทธธรรม คำสอนไว้ แบ่งเวลา ทวนทบ / สงบใจ ทำเรื่อยไป คงเข้าถึง ซึ่งว่างเบา [End] [End]