خیام

[intro] ای دل، تو به اِدراکِ مُعَمّا نرسی در نکته زیرَکانِ دانا نرسی [Verse] اینجا زِ مِی و جامِ بهشتی مِی‌ساز کانجا که بهشت است، رَسی یا نَرَسی اکنون که زِ خوشدلی به‌ جُز نام، نمانَد یک همدمِ پُخته جز مِیِ خام، نَمانَد دستِ طَرَب از ساغَرِ مِی بازمَگیر امروز که در دست به‌ جُز جام ، نَمانَد! [Verse 2] ای آن‌که نتیجه چهار و هفتی وز هفت و چهار دایم اندر تَفْتی مِی خور که هزار باره بیشَت گفتم باز آمدنت نیست، چو رفتی، رفتی [Chorus] خَیام، اگر زِ باده مستی، خوش باش با لاله‌ رَخی اگر نشستی، خوش باش چون عاقبتِ کارِ جهان نیستی است انگار که نیستی، چو هستی خوش باش [Verse 3] یارانِ، موافق همه از دست شدند در پای اَجَل یکان‌ یکان پَست شدند بودیم به یک شراب، در مجلسِ عمر یک دَور زِ ما پیشتَرَک، مست شدند! [Verse 4] فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت با یک دو سه تازه‌ دلبری حور، سِرشت پیش آر، قَدَح که باده‌ نوشانِ صَبوح آسوده ز مسجدند و فارغ ز بهشت [Chorus] خَیام، اگر زِ باده مستی، خوش باش با لاله‌ رَخی اگر نشستی، خوش باش چون عاقبتِ کارِ جهان نیستی است انگار که نیستی، چو هستی خوش باش [outro] شیخی به زنی فاحشه گفتا مستی هر لحظه به دام دگری پایبَستی گفتا شیخا، هر آن‌چه گویی هستم آیا تو چنان‌که می‌نمایی هستی؟