තාත්තෙක්

පියකුගේ කැපවීම එක් දිනකට පමණක් සීමාවියයුක්ද? තාත්තෙක් වීම අතිෂය දුර්ලභ ගමනක්. මානව හා අවංක අත්දැකීමක් වීමෙන් පමණක් නෙමෙයි , දෙමාපියෙකු සහ දරුවෙකු අතර පවතින සාමාන්‍ය ජීව විද්‍යාත්මක සම්බන්ධයෙන් පසුකර ගිය අත්දැකීමක්. එය සමාජ සේවාවක්, ජීවිතය පුරාවටම අවිස්සුණු වෘත්තියක් , මනුෂ්‍යත්වයේ ස්වභාවයට සත්‍යක්. තාත්තෙකු වීම දරුවාගේ ලෝකයේ සෙවනැලිවක් වගේ, ආරක්‍ෂකයෙක්, පළමු ගුරුවරයෙක්,නිර්විකල්ප ප්‍රේමයක ස්ථාවර මූලාශ්‍රයක්. මම පළමුවාරට මගේ දුව දුටු මොහොත, මගේ ජීවිතය මගේම පමණක් නොවන බව මට වැටහුනා. මා ලග තිබින ප්‍රතිපත්ති, පුරුෂකාරකම්, වචන වෙනස් උනේ කොහොමද කියලා මට තාම කුතුහලයක්. ඇයගේ සෑම පියවරකදීම, සත්‍ය, කරුණාව, ගුණය පිහිටුවන්න මම වෙරදමනවා. මා සාර්ථක වේද? නොවේද? මා දරන්නේ උත්සාහයක් පමණයී. තාත්තෙකු වීමේ අර්ථය මට තවමත් වැටහිලා නැත. එය අතහැරීම පිලිබද ඉගන ගැනීමක් ද? නැතහොත් ලoවීම පිලිබද අත්දැකීමක් ද? දරුවාට ලෝකය ජය ගැනීමට අවශ්‍ය මෙවලම්,ඔවුන්ගේම තීන්දු ගැනීම, ඔවුන්ගේම අභියෝග හමුවේ නිර්භීතව පිලිතුරු නිර්මාණය කීරීමේ හැකියාවක් ලබාදීම පමණක් ද? දෙමව්පියන්ට අහිමවුනු සිහින ඔව්න්ගෙන් ඉශ්ට කරගැනීමේ සියුම් ආශාවක්... සිතන්න අපගේ දෙමව්පියෝගේ ආශාවන් අප ඉශ්ට කරාද? අප අපේ දරුවාගෙන් ඒ දේවල් බලාපොරොත්තුවීම මට සිතෙන්නේ ක්ෂණිකව නිමීගිය විදුලි බල්බයක එලියක් සේ... තාත්තෙකු වීම යනු ස්වයං-අවබෝධය ගමනක්. මගේ දරුවාට මගපෙන්වීම තුල, මම,මම ගැන ඉගෙනගෙන ඇත්තේ ඔවුන් ගැන ඉගෙන ගත්තාට සමාන මට්ටමකින් කියලා මට වෙලාවකට සිතෙනවා. තාත්තෙකු වීම යනු ප්‍රේමය - පිරිහුණු, පිරිසිදු, නිතරම නොවෙනස් වන ප්‍රේමයක්. එය අපව හැඩකරන, ජීවිතයේ උන්නතියෙන් පසුකරවන ප්‍රේමයක්. එම ප්‍රේමය අපට අපගේ සත්‍ය ලක්ෂ්‍යය, ගැඹුරු ප්‍රීතිය, සහ ජීවිතය විදින්න සලසන මාර්ගයක්... පියකුගේ කැපවීම එක් දිනකට පමණක් සීමාවියයුක්ද?