יענקעלע

שלאָף זשע מיר שוין, יאַנקעלע, מייַן שיינער, די אייגעלעך, די שוואַרצינקע מאַך צו, אַ יינגעלע, וואָס האָט שוין אַלע ציינדעלעך, מוז נאָך די מאַמע זינגען אייַ-לי-ליו? אַ יינגעלע, וואָס האָט שוין אַלע ציינדעלעך, און וועט מיט מזל באַלד אין חדר גיין, און לערנען וועט ער חומש און גמרא, זאָל וויינען ווען די מאַמע וויגט אים אייַן? אַ יינגעלע, וואָס לערנען וועט גמרא, אָט שטייט דער טאַטע, קוועלט און הערט זיך צו. אַ יינגעלע, וואָס וואַקסט אַ תּלמיד-חכם, לאָזט גאַנצע נעכט דער מאַמען נישט צו רו? אַ יינגעלע, וואָס וואַקסט אַ תּלמיד-חכם, און אַ געניטער סוחר אויך צוגלייַך, אַ יינגעלע, אַ קלוגער חתן-בחור, זאָל ליגן אַזוי נאַס ווי אין אַ טייַך? נו, שלאָף זשע מיר, מייַן קלוגער חתן-בחור, דערווייַל ליגסטו אין וויגעלע בייַ מיר- ס'וועט קאָסטן נאָך פֿיל מי און מאַמעס טרערן ביז וואַנען ס'וועט אַ מענטש אַרויס פֿון דיר.