Kacapoły

Marysia miała w sercu skarb, W zaciszu wioski gdzieś na skraju, Jej kacapoły, niech to szlag, Rozśmieszały wszystkich w raju. Na podwórku, pod jabłonią, Śmichy-chichy dzień za dniem, Kiedy z kacapołem ona, Każdy smutek stawał snem. Pierwszy kacapoł, Pan Pierwszy, Czarny piórka, dziób jak dzwon, Dzieci się śmiały, bo wierzcie, Robił zawsze śmieszny ton. Drugi był Pan Wielki Skrzat, Pierzastego długie nogi, Kiedy chodził wzdłuż przez sad, Nikt nie mógł zapanować nogi. Trzeci kacapoł, Zwariowany, Skakał wszędzie, bez ustanku, Był ulubieńcem każdej pani, Która miała serce w wianku. Marysia, skarb swój pilnowała, Kochała je jak własne dzieci, Z nimi życie rozkwitało, Nawet gdy nadchodził zmierzch. Na łąkach, w słońcu, w deszczu, Jej kacapoły były razem, Tworzyły piękno, śmiech w sercu, Były dla niej całym światem. I tak trwała, śniąc o świcie, Marysia i jej przyjaciele, Każdy dzień był w kolorze życia, Kacapołów śpiew – najpiękniejsza pieśń. W wiosce pamięć pozostała, O Marysi i jej kłopotach, Bo choć różnie bywało z rana, Kacapoły były skarbem wprost od Boga. Niech ta ballada nam przypomni, O prostych radościach życia treści, Marysi kacapoły – zawsze do niej, W radości, śmiechu, szczęścia wieści