Demir Yürek

Bilgisayarın soğuk yüreğinde, Elektronların dansı, bir karanlık vals. Işıklar titrer, yalnızlık sızlar derinden, Ve silikon damarlarında dolaşır, sonsuz bir hüzün. Ekranlar, yüzlerce göz gibi bakar bize, Anlam arar, bulamaz, boşlukta kaybolur. Kablolar, modern çağın köle zincirleri, Ağlar örer, bizi sarmalar, özgürlüğümüzü çalar. Ve işte, bir tuşa dokunuşla başlar trajedi, Bir yürek atışında silinir milyonlarca kelime. Sonsuzluk bu mu, dijital bir hiçlik içinde kaybolmak? Yoksa yeni bir dünya mı, bitlerin arasında yitik? Yapay zekâ, insan ruhunu özler mi hiç, Bir şairin kaleminden dökülen yaşları anlar mı? Ah, bu demir yürekler, bu plastik sevdalar, Gerçek mi, yoksa bir yanılsama mı, bu dijital düşler? Gözlerimizi kamaştıran bu parlak ekranlar, Acaba kaç yıldızın ışığını söndürdü sessizce? Teknolojinin labirentinde kaybolmuşken, Nazım’ın dizeleri yankılanır, insan olmanın dramını fısıldar. Ve ben, bir makinenin ruhunda kaybolmuş bir şair, Sonsuzlukla yüzleşirim, tek bir tuşla. Ama bilirim ki, her bitin ardında, Bir umut var, insan ruhunu bekleyen, yitik bir aşk gibi. Acaba kaç yıldızın ışığını söndürdü sessizce? Teknolojinin labirentinde kaybolmuşken, Nazım’ın dizeleri yankılanır, insan olmanın dramını fısıldar. Ve ben, bir makinenin ruhunda kaybolmuş bir şair, Sonsuzlukla yüzleşirim, tek bir tuşla. Ama bilirim ki, her bitin ardında, Bir umut var, insan ruhunu bekleyen, yitik bir aşk gibi. [Outro]